Εργασιακές σχέσεις και εκπαιδευτικό έργο. Μερικά αφετηριακά και μεθοδολογικά σημεία

1. Οι εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών, είναι καταλυτικός όρος για την άσκηση τους εκπαιδευτικού έργου α) όσον αφορά τις σχέσεις καθεαυτές, τον μισθό, το ωράριο κοκ και β) όσον αφορά το «αντικείμενο εργασίας», δηλαδή την ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία, το περιεχόμενο του σχολείου και του εκπαιδευτικού έργου.
2. Όσον αφορά το α: από τον Φεβρουάριο του 2010, με το πρόγραμμα σταθερότητας, έως και σήμερα με τα μνημόνια 1, 2, 3 οι όροι αυτοί έχουν τροποποιηθεί δραματικά, καθώς έχουμε μια σειρά αλλαγές σε:

α) μισθούς: περικοπές σε επιδόματα και 13^ο-14^ο μισθό, απλήρωτες αποζημιώσεις, αλλά και σχεδιασμοί για νέο μισθολόγιο με σύνδεση μισθού-παραγωγικότητας/αξιολόγησης.

β) ασφάλιση: Αύξηση των ορίων ηλικίας, μείωση των συντάξεων, ταμεία στα όρια της κατάρρευσης και με αδυναμία να πληρώσουν ΕΦΑΠΑΞ και υποχρεώσεις τους.

γ) Προσλήψεις: Η αρχική κυβερνητική δέσμευση για εξαίρεση της εκπαίδευσης από το 5:1 (το οποίο θα γίνει 7:1), δεν φαίνεται να υλοποιείται, καθώς την προηγούμενη χρονιά εφαρμόστηκε το 2:1 και για φέτος η κα Χριστοφιλοπούλου έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι το «πλεονάζον» προσωπικό, που θα προκύψει από συγχωνεύσεις/περικοπές τμημάτων, θα καλύψει το κενό από όσους συνταξιοδοτηθούν.

δ) Οργανικές θέσεις, διάθεση ΠΥΣΔΕ κοκ: Οι πρόσφατοι «πειραματισμοί» για μαζικές διαθέσεις εκπαιδευτικών στην πρωτοβάθμια και οι μετακινήσεις από ΠΥΣΔΕ σε ΠΥΣΔΕ, κάνουν καθαρό ότι νομικές δυνατότητες που υπήρχαν και στο παρελθόν και ισχυροποιήθηκαν από τον νόμο 3848/2010, θα χρησιμοποιηθούν σαν απάντηση στις περικοπές και στις ελλείψεις προσωπικού.

ε) Διεύρυνση των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Αναπληρωτής, αναπληρωτής ΑΜΩ, αναπληρωτής ΕΣΠΑ, εκπαιδευτικός σε πάνω από 2 σχολεία, σε 2 βαθμίδες, διάθεση ΠΥΣΔΕ, με οργανική, υπεράριθμος… Ο κατακερματισμός του εκπαιδευτικού, που καμία σχέση δεν έχει να κάνει με τις πραγματικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

στ) Ωράριο: Υποχρεωτικές υπερωρίες, αλλά και οι αυξανόμενες παρεμβάσεις της διοίκησης για «τήρηση του 8-2». Στην πρωτοβάθμια ήδη έχουμε καταστρατήγηση του ωραρίου με τους εκπαιδευτικούς που έχουν διατεθεί εκεί να δουλεύουν και στη ζώνη 14:00-16.15 και 21 ώρες ανεξαρτήτως προϋπηρεσίας.

ζ) καθηκοντολόγια, αξιολόγηση, φόρμες συμπλήρωσης και δημιουργία μιας «κοινής γνώμης» που θεωρεί αποδεκτό τον έλεγχο του εκπαιδευτικού από κάθε εξωθεσμικό και μη-επιστημονικό παράγοντα (γονείς, αγορά, χορηγοί κοκ).

Ομάδα Εργασίας Β1: Διαδικασίες πρόσληψης/διορισμού – εργασιακές σχέσεις – μισθολογικά και ασφαλιστικά

Ομάδα Εργασίας Β1:

Διαδικασίες πρόσληψης/διορισμού – εργασιακές σχέσεις – μισθολογικά και ασφαλιστικά

Συντονιστής:

Αλεβυζάκης Γιώργος

Μέλη:

Αφουξενίδης Δημήτρης,

Μητρόπουλος Δημήτρης,

Φάσαρης Γιάννης,

Φωτόπουλος Σωτήρης

1. ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΙΟΡΙΣΜΩΝ – ΠΡΟΣΛΗΨΕΩΝ

1.1. Ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ δε θα μπορούσε από μόνος του να αποτελέσει αποτελεσματικό, αξιοκρατικό και δίκαιο σύστημα διορισμού εκπαιδευτικών. Ο διορισμός των εκπαιδευτικών θα πρέπει να γίνεται με ένα και μοναδικό πίνακα, ο οποίος θα συντάσσεται με βάση όχι μόνο τη βαθμολογία από το διαγωνισμό αλλά και κριτήρια εκπαιδευτικά και επιστημονικά, όπως η εκπαιδευτική εμπειρία, ο βαθμός πτυχίου, ο βαθμός πιστοποιητικού παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας, οι μεταπτυχιακές σπουδές, η γνώση ξένων γλωσσών κ.ά. Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί ότι κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους 2010-2011, αν και οι συνταξιοδοτήσεις εκπαιδευτικών σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση ξεπέρασαν τις 12.000, οι μόνιμοι διορισμοί που έγιναν δεν ήταν ούτε οι μισοί. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και οι εκπαιδευτικοί που κατοχύρωναν δικαίωμα διορισμού με βάση τα αποτελέσματα του διαγωνισμού ΑΣΕΠ, αλλά και των πινάκων προϋπηρεσίας όχι μόνο δε διορίστηκαν, αλλά όπως όλα δείχνουν, δεν υπάρχει καμία δέσμευση για το διορισμό τους έστω και την επόμενη χρονιά. Ταυτόχρονα, επιβλήθηκε η υπαγωγή των διορισμών στην εκπαίδευση στο λεγόμενο 1 προς 5, που όριζε το μνημόνιο Ι για τον δημόσιο τομέα (αν και αρχικά είχε ειπωθεί ότι θα εξαιρεθεί η εκπαίδευση και η υγεία). Οι ετήσιες προσλήψεις να γίνονται με ένα πλεόνασμα της τάξης του 15%, ώστε ανά έτος να σχεδιαστεί η οργανωμένη επιμόρφωση αυτού του ποσοστού.